Nasza trasa ciągnęła się wzdłuż łańcucha górskiego Taurus. To jedno z trzech największych pasm górskich Turcji. Jest położone nad brzegiem Morza Śródziemnego – takie usytuowanie sprawiło, że powstały niesamowite, strome klify, z których można podziwiać właśnie Morze Śródziemne.

Ogrom starożytnych ruin

Na mojej mapie całe południowe wybrzeże jest przysypane pinezkami, które zaznaczają gdzie znajdują się starożytne ruiny. Nasza objazdówka pozwoliła nam zobaczyć zaledwie promil tego, co Turcja ma do zaoferowania.

Wiele z tych ruin stoi „dziko”. Nie są potrzebne wejściówki ani bilety, nie ma tam żadnych turystów. Trzeba tylko wiedzieć gdzie szukać. Przygoda gdziekolwiek!

Te skały płoną od ponad 2500 lat!

Yanartaş – z tureckiego „płonący kamień”. To wyjątkowe miejsce, z największą dotychczas odkrytą emisją metanu abiogennego na lądzie. Co ciekawe, emisje gazu nie mają pochodzenia wulkanicznego.

Uważa się, że ruten obecny w skałach magmowych pod płomieniami działa jak katalizator, umożliwiając tworzenie metanu w temperaturach niższych (poniżej 100°C) niż normalnie byłyby potrzebne.

Żywioł wody

Po zabawie z ogniem przyszedł czas na ostudzenie emocji. Najpierw zobaczyliśmy piękne wodospady Düden w Antalyi, a następnie następnie…

… zostaliśmy zaskoczeni przez potężne oberwanie chmury. Nie tylko ostudziła ona nasze emocje, ale także zgasiła nadzieję na zwiedzenie Parku Narodowego Saklikent. Niemal tak szybko jak weszliśmy zostaliśmy ewekuowani z powodu zagrożenia zalania kanionu.

Kiedy tylko była możliwość jechaliśmy w deszczu. Co jakiś czas jednak rozpętywała się chwilowa intensywna ulewa w akompaniamencie pobliskich grzmotów, którą przeczekiwaliśmy pod znalezionym zadaszeniem. Turecka gościnność to coś co długo zapadnie w naszej pamięci. Za każdym razem gospodarze przybytków przyjmowali nas z uśmiechem i gorącym czajem, a czasem nawet małą przekąską.

Bawełniany zamek Pamukkale

Podobno przypominają bawełnę. Moim zdaniem bardziej kopalnię odkrywkową soli. Wiem, że nie istnieje coś takiego jak odkrywkowa kopalnia soli, ale to pierwsze co mi przyszło na myśl, gdy zobaczyłem wapienne tarasy.

W miejscu tym, gorące źródła bogate w związki wapnia i dwutlenku węgla ochładzają się na powierzchni i wytrącają węglan wapnia, tworząc tym samym nacieki osadowe na zboczu góry. Ten proces trwa nieprzerwanie od około 14 tysięcy lat!

Ile waży koń trojański?

Już na sam koniec udało nam się przewieźć przez niezwykły Most Çanakkale 1915. To najdłuższy most wiszący na świecie – ma 4608 metrów długości.

Co ciekawe, liczby mające związek z mostem mają znaczenie symboliczne. „1915” w nazwie, data otwarcia mostu (18 marca) i wysokość pylonów (318 m) upamiętnieniają bitwę o Çanakkale z 18 marca 1915 roku i zwycięstwo Imperium Osmańskiego. Z kolei rozpiętość przęsła mostu (2023 m) symbolizuje setną rocznicę proklamowania republiki (1923-2023).

Z miastem Çanakkale wiąże się jeszcze jedna interesująca rzecz. Jeśli kojarzycie film Troja z 2004 roku, w którym Brad Pitt wcielił się w rolę Achillesa, to pewnie rozpoznacie konia widocznego na zdjęciach poniżej. To własnie ten niemal 12-metrowy olbrzym po zakończeniu filmu został przekazany jako prezent dla miasta Çanakkale. A odpowiadając na tytułowe pytanie innego – polskiego już – filmu: ten koń trojański waży 11 ton!

Jeszcze tu wrócę

Im bardziej zbliżaliśmy się do końca naszej wyprawy, tym więcej wspaniałych przeżyć doświadczałem. Wszystkie one sprawiły, że Turcja zapisała się w mojej pamięci jako miejsce pełne przygód.

To kraj, do którego z pewnością bardzo chętnie wrócę. Tym, co najbardziej przyciąga jest różnorodność atrakcji historycznych i architektonicznych, dzieł sztuki, kuchni, jak również ogromna gościnność turków. To region, w którym wędrowcy motocyklowi są bardzo mile widziani i dotychczas żadne europejskie państwo nie wywarło na mnie tak pozytywnego wrażenia jak Turcja.

Na zakończenie zachęcamy do zobaczenia galerii z najpiękniejszymi krajobrazami Turcji.

Przeczytajcie też dwa pierwsze rozdziały tej podróży:

Post Motocyklowa podróż na południe Turcji pojawił się na AdvAnywhere.

Dotarliśmy praktycznie w środku nocy podczas ogromej ulewy i burzy. Nocleg, jak to przystało na podróżników, ogarnęliśmy spontanicznie. Zmęcznie psychiczne i fizyczne zdecydowanie dawało się we znaki. Po znalezieniu miejsca do spania zdążyliśmy się zaledwie zdrzemnąć krótką chwilę i już trzeba było wstawać na wschód słońca.

Wspólnie zebraliśmy się na spacer w kierunku punktu widokowego. Ja oczywiście jako nocny marek miałem największy problem ze wstaniem, ale chłopaki mnie wyciągnęli. To jeden z plusów podróżowania w towarzystwie – można się wzajemnie motywować. Samemu być może nie chciałoby mi się zrywać tak wcześnie z łóżka, ale w grupie zawsze jakoś raźniej.

To, co zobaczyliśmy, było niesamowite. Jeszcze nie w pełni obudzeni, nie odróżniając w pełni snu od jawy, podziwialiśmy balony wznoszące się nad falującymi skałami. To jeden z najpiękniejszych widoków jakie kiedykolwiek widziałem.

Mózg już powoli przestawał funkcjonować. Granica pomiędzy snem a rzeczywistością zacierała się jak nigdy. Odpowiedzialne za to były fantastyczne widoki jak z bajki, ale również niedobór snu. Pora odespać. Kolejne porządne dwie godziny w łóżku i byliśmy gotowi na motocyklowe zwiedzanie okolicznych atrakcji i dróg szutrowych.

Już „na lekko”, bez bagażu, włóczyliśmy się cały dzień po szutrowych drogach i bezdrożach.

Dolina Miłości – Love Valley

Zaczęliśmy zwiedzanie od Doliny Miłości. Skąd się wzięła nazwa, każdy może się domyśleć.

Te stożkowate formacje geomorfologiczne są zwane bajecznymi kominami. Powstały wskutek erozji mniej odpornej skały (zazwyczaj tufu), zachowując na górze skałę twardszą – bazaltową.

Kapadocja zachwyca o każdej porze roku. Nam udało się dotrzeć do niej przed szytem turystycznym, dzięki czemu nie zatopiliśmy się w tłumie i bez większego problemu spędzilismy w Göreme dwa dni, podziwiając w kameralym klimacie cudo natury tego regionu.

Największy na świecie współczesny krajobraz land artowy

Land art – czyli inaczej sztuka ziemi, sztuka środowiskowa. Jest to ruch artystyczny, którego obszarem działań jest przestrzeń środowiska naturalnego. Dzieła tworzone przez artystów land artowych polegają na przekształceniu fragmentu środowiska, albo ingerując w nie, albo wykorzystując naturalne procesy: erozję gleby, skał, czynników atmosferycznych.

Andrew Rogers swoją pracę zatytuowaną „Time and Space” stworzył rozmieszczając 13 kamiennych konstrukcji wzdłuż 2,5-kilometrowego odcinka górskiej doliny Kardang. Na stronie Google Arts & Culture można zobaczyć zdjęcie satelitarne tego miejsca, a na nim dostrzec można różne land artowe obrazy, m.in. konia. Dajcie znać w komentarzu, czy go znaleźliście i czy coś jeszcze poza koniem udało wam się wypatrzyć!

Jako miłośnik sztuki jestem zachwycony, że miałem okazję zobaczyć to dzieło na własne oczy. Tym bardziej, że ruch faworyzujacy proces powstawania dzieła nad efekt końcowy był ważnym czynnikiem kształtujacym sztukę współczesną.

Uçhisar – miasto z zamkiem w skale

W całej krainie Kapadocji można podziwiać domy i kościoły, a także historyczne, porzucone przestrzenie wykute w skałach wulkanicznych.

Skalne miasto Uçhisar widoczne jest z daleka. Jego zwieńczeniem jest 60-metrowy zamek w skale. W skalnej bryle wydrążone są liczne pomieszczenia i korytarze.

Red Valley – najlepsze miejsce do oglądania zachodów słońca

Na zakończenie dnia pojechaliśmy oczywiście do Red Valley. Tak naprawdę to seria kilku połączonych dolin. Rzut beretem od Red Valley znajduje się też Rose Valley.

Kręciliśmy się trochę czasu szukajac wjazdu na możliwie najwyższą półkę skalną. Czas uciekał, a my ciągle nie mogliśmy znaleźć swojego miejsca. Nie dlatego, że widoki z innych miejsc były nieciekawe, a dlatego, że każdy zakątek był niepowtarzalny i ciężko nam było zdecydować, w którym konkretnie miejscu chcemy się zatrzymać. Czuliśmy się przytłoczeni ilością świetnych punktów widokowych.

Ostatecznie podjechaliśmy pod jedną ze skał, na którą wspięliśmy się pieszo, zostawiając motocykle nieopodal.

W zależności od pozycji słońca skały przybierały przeróżne odcienie czerwieni.

Już wtedy wiedzieliśmy, że kolejny wchód słońca spędzimy również w Red Valley.

Wschód słońca w Red Valley

Powoli żegnaliśmy się z Göreme, podziwiając startujace i lądujące balony po raz ostatni.

Osobiście polacałbym spędzić w Kapadocji przynajmniej 3-4 dni. Nasz czas jednak się kończył i musieliśmy ruszać dalej na południe Turcji.

Nasz główny cel wyprawy osiągnięty, ale w Turcji czekały na nas kolejne przygody.

Jeśli chcecie zobaczyć więcej zdjęć z tego niesamowitego regionu, zapraszamy tutaj.

Przeczytaj też o początku i końcu tej przygody:

Post Na motocyklu do Turcji – Kapadocja pojawił się na AdvAnywhere.

Stambuł i pierwsze wrażenia

Starożytne Bizancjum, następnie Konstantynopol, a od czasu powstania Republiki Turcji – Stambuł.

To niezwykłe miasto łączące dwa kontynenty zamieszkuje ponad piętnaście milionów ludzi. Jego najbardziej rozpoznawalnymi elementami są Most Bosforski i meczet Hagia Sophia.

W Stambule zostaliśmy na dwie noce, aby zdążyć zobaczyć chociaż część tego niezwykłego miasta.

Na mnie największe wrażenie zdecydowanie wywarły meczety oraz adhan wygłaszany pięć razy w ciagu dnia z minaretu. To wezwanie wyznawców islamu do modlitwy (salah). Dzisiaj powszechnie wykorzystywane są głośniki, dzięki czemu adhan jest słyszalny bardzo dobrze w każdym miejscu.

TET Turcja

W kontraście do miasta i ogromu ludzi, po dwóch dniach zwiedzania pieszo, ustawiliśmy kurs na trasę TET. Rozpoczął się mój ulubiony etap podróży czyli jazda w terenie.

Początkowo trasa TET wiła się pomiędzy niewielkimi miejscowościami i wioskami, a wraz z oddalaniem się na wschód krajobrazy stawały się bardziej odludne.

Bogata paleta kolorów i roślinności cieszyła oczy. W Turcji liczba gatunków kwiatów wynosi około 9000. Dla porównania w całej Europie istnieje niewiele więcej, bo około 11 500 gatunków. Kwiatem narodowym Turcji jest tulipan i właśnie z Turcji został on przywieziony do Europy.

Zachodnio-centralna część trasy jest przepiękna i dosyć łatwa. Wielka szkoda, że nie mieliśmy wystarczająco czasu aby dojechać nią aż do samej Gruzji.

Dla jednego z Pawłów ta trasa była dziewiczym rejsem po bezdrożach, ponieważ to asfaltowy rekin. Należy mu się wielki szacunek za kontrolę motocykla w różnych warunkach i na oponach szosowych. Ja natomiast czułem się jak ryba w wodzie z moimi ulubionymi oponami Mitas E-07+.

Podczas naszej wyprawy część trasy TET Turcja prowadziła przez spory odcinek drogi, która dopiero była przygotowywana pod wyasfaltowanie. Spotkaliśmy pracowników drogowych, którzy byli bardzo zdziwieni, że znamy tę drogę. Sami powiedzieli, że prowadzi ona przez malownicze tereny i że lubią tu przyjeżdżać do pracy. Pokazali nam też którędy jechać dalej, żeby zobaczyć najfajniejsze miejsca.

Nieturystyczne krajobrazy

Czy asfaltem czy bezdrożami, widoki są malownicze i co chwilę zaskakują czymś innym.

Turcja dzięki swojemu ukształtowaniu terenu i obfitym opadom deszczu w ciągu roku posiada bardzo bogatą szatę roślinnności. W Turcji występuje około 3000 gatunków roślin endemicznych, czyli takich, których nie spotkamy w żadnym innym miejscu na świecie.

Oddalając się od Morza Czarnego w głąb kraju zaczęliśmy się kierować nad drugie największe jezioro w Turcji. Po drodze omijaliśmy większe miejscowości, poznając bardziej odległe, nieturystyczne regiony.

Temperatura 39°C i często brak miejsca z cieniem były ciekawym doświadczeniem. Nawet duża prędkość na motocyklu nie dawała poczucia orzeźwienia.

Jako zapaleni eksploratorzy, razem z jednym Pawłem, zostawialiśmy drugiego Pawła na jakiś czas w pięknych miejscach, sami zwiedzając na szybkości jakieś pobliskie szczyty górskie lub miejsca, które wymagały umiejętności jazdy w terenie.

Z góry widok byłby niesamowity, ale na tej wysokości ciągle utrzymywały się chmury.

Moja nowa Tenera 700 praktycznie dopiero wyjechała z salonu Yama-Sklep.pl | Wojciechowicz. Jeszcze się dobrze nie poznaliśmy, ale już się zdążyłem przekonać, że T7 pozwala w terenie na dużo więcej niż stara XT660Z. Niedługo napiszę szczegółowy post z porównania oraz z modyfikacjami. Muszę jeszcze tylko zrobić trochę kilometrów w różnych warunkach.

Kod rabatowy od Yama-sklep i AdvAnywhere

Yama-Sklep.pl – z kodem AdvAnywhere macie od nas 6% rabatu na zakupy akcesoriów i innych produktów! Dzięki świetnej wyszukiwarce części, można łatwo znaleźć każdą część do każdego motocykla Yamaha.

Straszne zamki Burj Al Babas

W zasadzie w ostatnim momencie dodany do naszej trasy został niedokończony projekt Burj Al Babas. Jednych fascynuje, innych obrzydza. Jedno trzeba przyznać – zobaczenie 732 jednakowych, niedokończonych budynków, bez żywej duszy w pobliżu, wprawia w bardzo dziwne uczucie.

Uwaga na oszustów, którzy żądają $100 za wejście. Polecam przeczytać opinie na Google Maps, żeby dowiedzieć się czegoś więcej.

Przeprawa przez jezioro solne Tuz

Po drodze przejżdzaliśmy również przez jezioro solne Tuz, z którego wydobywa się sól kamienną. Jego zasolenie wynosi 33% czyli więcej niż Morze Martwe, którego średni poziom zasolenia to 28%.

Dalej jechaliśmy do Göreme, „zaczarowanego” miasta przepełnionego „bajecznymi kominami”, ale o tym w kolejnym wpisie.

Przeczytaj kolejne rozdziały tej podróży:

Post Motocyklem do Stambułu i na Turecki TET pojawił się na AdvAnywhere.

Kierunek południe

W drodze powrotnej staraliśmy się zdecydowanie częściej wybierać alternatywne objazdy szutrami i mniej dofinansowanymi drogami. Dzięki temu mogliśmy odkryć prawdziwy, nieturystyczny klimat Norwegii.

Chyba udało nam się znaleźć ten złoty środek pomiędzy miejskim asfaltem a dzikim szutrem.

Podczas naszego „zjazdu” północ-południe chcieliśmy spędzić jeszcze więcej czasu bliżej natury. Dlatego też priorytetem było znalezienie najciekawszych miejsc do rozbica obozu. Z czystym sumieniem możemy przyznać, że misja ta została zakończona powodzeniem.

Spaliśmy na plażach, przy rzekach i wodospadach, w lasach i oczywiście nad fjordami. Takie momenty jak norweskie fiskekaker jedzone przy zachodzie słońca nad jeziorem Rosskrepp pozostaną na długo w naszej pamięci.

Arctic Circle Centre

Ponieważ okazało się, że mamy jeszcze trochę czasu do powrotnego promu i nie musimy się nadto spieszyć, na trasie E6 zatrzymaliśmy się przy Arctic Circle Centre. To chyba jedno z najbardziej popularnych miejsc, więc szkoda byłoby go nie zobaczyć. Już sam budynek jest dosyć ciekawy – przypomina nieco latający spodek, który wylądował gdzieś w środku tundowego krajobrazu. Przez budynek przebiega linia równoleżnika 66’ 33”. Przed centrum znajdziemy też rzeźbę globusa, a kawałek dalej – oryginalny monument z 1937 roku.

Najbardziej przyciągający wzrok jest jednak drewniany pomnik mający, podobno, przywodzić na myśl gigantycznego trolla. W środku centrum możemy uraczyć się kawą i smakami Norwegii oraz odwiedzić sklep z pamiątkami, minikino i wystawę suplementowaną informacjami o tym miejscu.

Aklimatyzacja

Po niemal pełnym miesiącu w trasie zdecydowanie zdążyliśmy się przyzwyczaić do życia w motocyklowych nomadów. Pokonywanie codziennie kilkuset kilometrów, gotowanie oraz mycie siebie i naczyń w rzece dawało nam więcej satysfakcji, niż cokolwiek innego w życiu codziennym.

Podczas takiej wyprawy, bez wszystkich ułatwień dostępnych zazwyczaj na wyciągnięcie ręki, człowiek czuje, że żyje. I że sam w pełni organizuje sobie czas. Temepratura przestaje odgrywać rolę, do wyspania się nie jest potrzebne ciepłe, wygodne łóżko, a jedzenie nie musi być fancy.

Trochę zabawy w terenie

Wspomniane wcześniej drogi szutrowe były nie tylko doskonałą okazją do poznania mniej uczęszczanych przez turystów szlaków, ale też… do wyszalenia się. Przy okazji mieliśmy okazję zrobić dodatkowe, ciekawe zdjęcia, które wciąż pokazywały surowe piękno Norwegii, ale w nieco bardziej „wariackiej” wersji.

Ålesund

Ålesund już na początku naszej wyprawy zareklamował nam pewien jegomość, którego spotkaliśmy w drodze. Określił je jako „norweską Wenecję” i tyle nam wystarczyło. Na miejscu okazało się, że ta secesyjna perełka zachwyca nie tylko kanałami wodnymi, ale przede wszystkim niezwykle spójną architekturą. Szare dachy widziane ze wzgórza Aksla dają swego rodzaju poczucie spokoju i harmonii, tak wszechobecnej w Norwegii, a tak trudnej nieraz do znalezienia w Polsce.

Skąd w ogóle taka zabudowa? Powstała ona w wyniku pożaru, który mial miejsce w roku 1904. Wcześniejsza drewniana osada handlowa została całkowicie strawiona przez ogień i mieszkańcy stracili dachy nad głowami. Na szczęście dzięki płynącemu z różnych stron wsparciu miasto udało się odbudować, a my możemy teraz podziwiać ceglane budynki w stylu art nouveau.

Wracając jeszcze do wzgórza Aksla, ma ono jedynie 189 metrów, więc nie jest bardzo wysokie i spokojnie można wejść na nie po schodach (tych mamy 418). Po drodze mamy kilka platform widokowych, z których rozciąga się widok na panoramę miasta. Jeśli ktoś akurat nie ma czasu albo ochoty na lekką wspinaczkę to może na górę wjechać samochodem/motocyklem lub kolejką Bytoget. Najbardziej spektakularny widok mamy oczywiście z samego szczytu. Możemy zobaczyć panoramę Ålesund, znajdujące się niedaleko wyspy i szczyty pobliskich gór – Alp Sunnmøre.

Trollstigen

Żelazny punkt większości wycieczek, szczególnie tych motocyklowych, czyli Trollstigen. Droga, która jest jedną z osiemnastu Narodowych Tras Krajobrazowych w Norwegii, nazywanych w oryginale Nasjonaleturistveger.

W dosłownym tłumaczeniu Drabina Trolli – „stigen” to po norwesku właśnie „drabina” – liczy sobie 11 ostrych zakrętów o nachyleniu od 9 do 12%. Zdecydowana większość z nich wymaga od nas zmiany kierunku jazdy o prawie 180°. Jej najbardziej popularny odcinek to ten od Åndalsnes do Valldal i wynosi on 56 kilometrów. Z kolei cała droga z Geiranger na dno Romsdalen ma 106 kilometrów.

Trollstigen nazywana jest arcydziełem inżynierii i są ku temu powody. Już sam fakt, że została zbudowana na stromym zboczu góry zasługuje na uznanie. Fakt, że budowę zaczęto niemal 100 lat temu jest jeszcze bardziej imponujący. Co ciekawe, każdy z jedenastu zakrętów ma swoją nazwę, często powstałą od nazwiska brygadzisty odpowiedzialnego za owy zakręt. Droga została otwarta 31 lipca 1936 roku przez króla Haakona VII, po ośmiu latach budowy.

Warto nadmienić, że droga wiedzie przez niesamowity most z kamienia naturalnego, znajdujący się przy 180-metrowym wodospadzie Stigfossen. My z pewnością go długo nie zapomnimy, bo to właśnie w tym miejscu prawie straciliśmy drona.

Jazda Drogą Trolli to ekscytujące doświadczenie. Niektóre odcinki są wycięte w górach, niektóre zbudowane na kamiennych ścianach, a ostre krawędzie drogi odsłaniają przepaść i dno doliny. Ale nie tylko ta droga w tym rejonie zasługuje na naszą uwagę. Jadąc dalej na południe trasą 63 znaleźliśmy przepiękne miejsce na nocleg.

Ponieważ do zmroku zostało jeszcze sporo czasu, postanowiliśmy rozłożyć namiot i wybrać się na wspinaczkę górską w poszukiwaniu pięknych kadrów z górskimi widokami. Niespodziewanie okazało się, że to chyba nasz ulubiony region w Norwegii.

Niespiesznie wspinaliśmy się na szczyt, zatrzymując się co chwilę, aby podziwiać roztaczające się przed nami widoki.

Gdy słońce zaczęło zachodzić byliśmy już blisko szczytu, więc przyspieszyliśmy kroku, aby zdążyć zająć najlepsze miejsce w tym teatrze ognistych świateł. Sam zachód trwał chyba z godzinę. Ostatecznie słońce schowało się na jakiś czas za górami i praktycznie pomijając noc, zachód morfował się ze wschodem.

Podróż przez Norwegię upłynęła nie tylko pod znakiem długich kilometrów przejechanych za dnia, ale też setek fotografii wykonanych nocą. No bo przecież kiedy spać, skoro w okół takie widoki? Najlepiej w ogóle nie spać, to nie przystoi w takich okolicznościach.

Czym by była przygoda bez awarii?

Wszystko szło perfekcyjnie aż tu nagle na cztery dni przed powrotnym rejsem do Polski… złapaliśmy gumę.

Była sobota po 16:00, a w Norwegii nikt już o tej porze nie pracował. Rozpoczęliśmy poszukiwania kogokolwiek kto mógłby nam pomóc, aż w końcu zadzwoniliśmy do ubezpieczyciela. Ten niestety nie okazał się zbyt pomocny – załatwił co prawda lawetę, ale okazało się, że najbliższy warsztat do jakiego mógł nas zawieźć znajdował się 300 metrów dalej, po drugiej stronie ulicy. Niestety był już zamknięty i otwierać mieli dopiero w poniedziałek.

Padało coraz mocniej, a my mieliśmy do pokonania jeszcze 1000 kilometrów. W cztery dni to żaden problem, ale jeśli nie naprawilibyśmy usterki od razu, musielibyśmy czekać do poniedziałku aż ktoś pomoże z naprawą. Wtedy byłby problem zdążyć na prom do Polski.

Niestety właściciel warsztatu, który pojawił się po dwóch godzinach na miejscu, nie był skory do pomocy. W końcu miał wolne. Udało nam się tylko pożyczyć od niego klucz, żeby odkręcić koło. Kewin zabrał się więc do roboty i za pomocą podstawowych narzędzi rozpoczął ściąganie opony. Nie zapowiadało się jednak, żeby operacja zakończyła się sukcesem bez użycia maszyny.

Pogoda robiła się nieciekawa i gdy już mieliśmy awaryjnie poszukać noclegu, żeby nie zostać na ulicy, podszedł do nas starszy mężczyzna i zapytał po polsku czy przypadkiem nie potrzebujemy pomocy. Potrzebowaliśmy bardzo! Okazało się, że pan był kolejnym pracownikiem warsztatu i widząc rodaków w potrzebie nie wahał się ani chwili by podać pomocną dłoń. Z jego asystą sytuacja szybko została opanowana.

Okazało się, że dętka była zakleszczona i pękła. Na szczęście opona była cała. Szybkie klejenie, rekonstrukcja motocykla, założenie toreb, i można ruszać dalej! Wszystko to dzięki naszemu aniołowi stróżowi. Niesamowite jak czasem świat potrafi potrafi pomóc, zsyłając nam taką dobrą duszę.

Pożegnanie z Norwegią w Oslo

Ze spokojną głową zaczęliśmy się więc pomału kierować w stronę Szwecji. Ponieważ mieliśmy trochę czasu, odwiedziliśmy jeszcze Oslo, które było jednym z trzech norweskich miast, w którym zatrzymaliśmy się na dłużej. Wcześniejszymi były Ålesund i Tromsø. Każde z nich zachwycało architekturą, czy to bardziej tradycyjną czy nowoczesną.

W Oslo zdecydowanie najbardziej oczarowała nas opera, a zaraz po niej jedzenie, gdyż pokusiliśmy się o odwiedzenie hali Oslo Street Food i pączkarni My Ugly Baby. Po miesiącu gotowania w trasie zasłużyliśmy na porządny posiłek!

Ostatni przystanek – Muzeum Husqvarna

Na sam koniec udaliśmy się w miejsce, które znaleźliśmy przez przypadek na mapach Google. W sumie nie wiemy jak to się stało, że nie znalazło się ono od początku na naszej liście miejsc do odwiedzenia. Muzeum Husqvarny! Mieliśmy okazję podziwiać różnego rodzaju motocykle, które powstały na przestrzeni lat, a także strzelby i urządzenia gospodarstwa domowego. Były nawet maszyny do szycia wyłowione z głębin jeziora! Naprawdę ciekawe miejsce, idealne na zakończenie motocyklowej przygody.

W końcu nadszedł czas na naszą ostatnią promową przeprawę. Już nie w kraju wikingów, a z Karlskrony do Polski. Pora teraz planować kolejne podróże i odkrywać nowe miejsca.

Jeszcze nie wiemy gdzie dokładnie nas poniesie następnym razem, ale mamy już na oku sporo ciekawych kierunków!

Post Norwegia 2021 – Rozdział IV pojawił się na AdvAnywhere.

Wyspa Senja – pierwsze zwolnienie tempa i chwila odpoczynku

Minęło już 11 dni odkąd wyjechaliśmy. Po tym czasie zaczyna się powoli dostrzegać co się zostawiło za sobą. Trochę tak jak kiedy zje się bardzo szybko obiad i dopiero po chwili czuje się najedzonym. Tak dopiero po tych kilku dniach w pełni dotarło do nas, gdzie jesteśmy, co zobaczyliśmy i co jeszcze przed nami.

Pierwszy raz rozbiliśmy namiot na dłużej niż jedną noc. Rozpakowaliśmy się i poznaliśmy małżeństwo miłych Niemców, który również byli w trasie na swoim BMW GS. Wygospodarowali oni dla nas trochę miejsca w pobliżu i tak stworzyliśmy sobie mini obóz, z którego następnego dnia udaliśmy się bez bagaży na objazdówkę po wyspie.

Pieszo zajdziesz najdalej

Dojechaliśmy do góry Segla, która była naszym celem wspinaczkowym na ten dzień.

Doświadczenia wizualne ze spacerów górskich w Norwegii były kompletnie inne niż te, które znamy choćby z Tatr czy Beskidów. Ścieżki są szerokie i dają dużą swobodę ruchu – nie czujemy się jak na torach a raczej jak na otwartym morzu skał.

Początek trasy był bogaty w roślinność, a widok tego co nas czekało wyżej przesłaniała gęsta mgła.

Na pewnej wysokości wyszliśmy ponad chmury i ukazało nam się coś niesamowitego. Okazało się, że przez cały czas byliśmy na dnie oceanu… oceanu chmur, który swobodnie spływał do Morza Norweskiego tworząc spektakularny wodospad z chmur.

Góry, zawsze zachwycają czymś niepowtarzalnym. Tak spokojnego, cichego i przyjemnego miejsca można szukać tylko na norweskich szczytach.

Segla ma pionową ścianę wpadającą prosto do morza. Widok z góry jest zachwycający i w pewnym stopniu stresujący. Po prostu zapiera dech w piersiach. Więcej zdjęć z tej wspinaczki tutaj: Góra Segla.

Droga do Nordkapp

Im wyżej byliśmy na mapie bym bardziej odwracała się polaryzacja rekomendacji gdzie jechać. Ci z północy zachwycali się południem kraju i odradzali Nordkapp, a ci z południa nierzadko mówili odwrotnie. Podobnie jak w Polsce – ludzie z gór uwielbiają morze, a mieszkańcy wybrzeża uciekają na wakacje w góry. Yin-yang. Wielu Norwegów, których spotkaliśmy w drodze, odradzało nam obierania kierunku na Nordkapp. Mówili, że droga jest nudna i nieszczególnie widokowa. Podobne zdania widzieliśmy na różnych grupach motocyklowych, ale zawsze trzymamy dystans do subiektywnych opinii.

Prawda jest taka, że większość zależy od nastawienia. Często czytałem, że ktoś jest zawiedziony Nordkappem, że nic tam nie ma, że szkoda jechać, lepiej Lofoty itp. Zazwyczaj głos zawiedzenia pojawiał się u tych, którzy obrali Nordkapp jako główny i jedyny cel, lecieli tam autostradą po 900 km dziennie przez cały tydzień, a na miejscu zastała ich zła pogoda. Wtedy oczekiwania są wygórowane, a rzeczywistość może zaboleć.

Pogoda faktycznie robiła się bardziej surowa i coraz trudniej było jechać. Palce w nogach i rękach traciły czucie, a przed nami było jeszcze wiele kilometrów do pokonania. Widoki jednak wciąż zachwycały. Klimat północy jest zdecydowanie ostrzejszy, ale ma to swój urok. Nie pojechaliśmy na wakacje, tylko po przygodę!

(Nie)sławny Nordkapp

Skalisty przylądek o wysokości 307 m jest połączony z lądem stałym podmorskim tunelem drogowym. Nordkapp bywa błędnie uznawany za najdalej wysunięty przylądek Europy. Knivskjellodden na tej samej wyspie jest wysunięty o 1457 m bardziej na północ. Widać go z tarasu widokowego Nordkapp. Nie prowadzi jednak do niego żadna droga jezdna. Jako, że oba te przylądki są właśnie na wyspie, to w rzeczywistości nie kwalifikują się do tytułu najbardziej wysuniętego na północ przylądka Europy. Ten tytuł należy do Nordkinn, który znajduje się około 68 km na wschód od Nordkapp. Nawet gdybyśmy brali pod uwagę wyspy, to najbardziej wysuniętym punktem Europy jest przylądek Fligely na Wyspie Rudolfa.

Nordkapp pozostaje jednak najbardziej popularnym miejscem, między innymi ze względu na swoje położenie, historię i atrakcyjność. Jest też punktem końcowym na trasie międzynarodowej E69.

Na miejscu jest piękne muzeum, restauracja i sklepik z pamiątkami.

Po obejrzeniu wszystkiego co się da i kolacji w restauracji powoli zaczęliśmy się zbierać. Padał deszcz, było bardzo pochmurnie, wietrznie i zimno. Zmęczenie dawało w kość i rozważaliśmy opcję cofnięcia się na jakieś pole namiotowe. Awaryjnie znaleźliśmy nawet wolne miejsce w pokoju w apartamencie 12 km od Nordkapp.

W drodze na parking jeszcze kilka razy zatrzymali nas różni motocykliści na krótkie pogawędki. Na sam koniec jeden z nich zapytał nas czy też zostajemy na przylądku na noc. Pokazał nam, że swój namiot już rozłożył, idzie właśnie do kawiarni i zaproponował, żebyśmy do niego dołączyli.

Daniel, nasz nowy mootcyklowy druh wpadł na pomysł, żebyśmy przesiedzieli w kawiarni do zamknięcia, przespali się dwie godziny i wstali na wschód słońca. Miało się wtedy trochę rozpogodzić i liczyliśmy na dobre warunki fotograficzne. Zobaczcie na zdjęcia Daniela na jego stronie: www.danielfriedli.com/.

Pogoda faktycznie się trochę poprawiła i kiedy wszyscy spali w kamperach na parkingu, nam udało się po cichutku przekulać motocykle i zrobić pamiątkowe zdjęcia pod słynnym globusem. Ogromnie dziękujemy Danielowi za cały wieczór i za to, że zmotywował nas do przygody!

Pora wracać

Wracamy, a właściwie to zmieniamy kierunek podróży i rozpoczynamy zwiedzanie Norwegii od północy w kierunku południa. Zostało nam kilka dni w zanadrzu i zamierzaliśmy je w pełni wykorzystać.

To zdecydowanie nie był koniec przygód jakie nas czekały w Norwegii!

Post Norwegia 2021 – Rozdział III pojawił się na AdvAnywhere.

Zdecydowaną większość trasy staraliśmy się prowadzić tak, aby omijać miasta i przestrzenie oblegane przez turystów.
Z jednej strony mieliśmy dużo czasu na podróż, ale z drugiej wiedzieliśmy, że nie starczy nam go na wszystkie atrakcje jakie chcielibyśmy zobaczyć. Dlatego uznaliśmy, że nasz wyjazd będzie pewnego rodzaju rekonesansem. Mijaliśmy wiele wspaniałych parków narodowych, które na pewno w przyszłości chcielibyśmy zwiedzić mając trochę więcej czasu.

Fv17 – trasa wielu promów

Ta ponad sześciuset kilometrowa, malownicza i nie tak popularna jak E6 prowadząca przez głąb Norwegii droga, wiedzie przez 28 gmin. Sześć przepraw promowych zdecydowanie wydłuża czas podróży w porównaniu do równoległej E6, natomiast jest dużo bardziej widokowa i prowadzi wzdłuż wybrzeża.

Restauracja na dwóch kołach

Norwegia jest dosyć drogim europejskim krajem jeśli chodzi o życie codzienne. Wizyty w jadłodajniach ograniczyiśmy więc do jednej w tygodniu. Jako wielcy fani ryżu i makaronu wiedzieliśmy jak będzie wyglądała nasza codzienna dieta. Do marakonów mielismy zapas różnych past i sosów, które przywieźliśmy ze sobą.

Przez pierwsze dni głównym daniem było liofilizowane jedzenie. Dwie paczki zostawiliśmy na czarną godzinę.

Mieliśmy ze sobą też trochę makaronu, batonów i gorących kubków, które sukcesywnie znikały z naszego bagażu.

Jedzenie kupowaliśmy na co dzień w Rema1000 i Kiwi. Są to dwie najbardziej popularne sieci i ceny w nich są najniższe w porównaniu do innych sklepów. Nasza codzienna dieta sprowadzała się do makaronów z pastą i kurczaka, ryb lub krewetek.

Do naszego Jetboila dokupiliśmy podstawkę oraz patelnię i składany garnek od GSI Outdoors. Razem ze składanymi silikonowymi miseczkami, cały nasz zestaw kuchenny zajmował naprawdę mało miejsca, a wystarczył w zupełności, aby szybko i sprawnie przygotować najprostsze dania.

Naszą recenzję Jetboila możecie przeczytać tutaj – Kuchenka Jetboil Zip. Sposród wszystkich dostępnych palników ten, naszym zdaniem, jest zdecydowanie najlepszy i daje najwięcej możliwości.

Dogoniliśmy krąg polarny 66°33’39″N

Koło podbiegunowe często kojarzy się nam z linią na mapie o wysokości 66°33’39″N lub 66°33’39″S w zależności od półkuli.

Krąg polarny (koło podbiegunowe północne) niemal dokładnie wyznacza granicę występowania dnia polarnego i nocy polarnej, podczas których Słońce nie zachodzi lub nie wschodzi przez co najmniej 24 godziny.

Jednak w rzeczywistości jego dokładna lokalizacja zmienia się cały czas. Aktualnie (od 2015r) oddala się o 15m rocznie w kierunku północnym! Dzieje się tak ponieważ jego szerokość geograficzna zależy od osiowego przechyłu Ziemi, a ten oscyluje w granicach ponad 2 stopni w ciągu 41 000 lat.

Mimo, że koło podbiegunowe przed nami uciekało przez cały czas, udało się nam je dogonić a nawet prześcignąć, wkraczając na obszar Arktyki.

W końcu Lofoty

Z Bodø promem dopłynęliśmy do Lofotów ostatnim promem. Było już późno, ciemno i bardzo deszczowo, a my nie mogliśmy znaleźć miejsca na nocleg. Dopiero po 2:30 dotarliśmy na pole kempingowe gdzie w deszczu rozłożyliśmy namiot i udaliśmy się na spoczynek. Na szczęście rano powitało nas słońce, szybko wysuszyliśmy wszystkie rzeczy i ruszyliśmy zwiedzać wymarzony archipelag na Morzu Norweskim.

Zaczęliśmy oczywiście od miejscowości w gminie Moskenes o najkrótszej nazwie na świecie – Å. Tutaj też zaczyna się malownicza europejska trasa E10, którą udaliśmy się w kierunku plaży Rørvikstranda, a stamtąd do miasteczka Henningsvær.

Nasz cel spełniony. Kiedy popatrzyliśmy na mapę zdaliśmy sobie sprawę, że przejechaliśmy spory kawał drogi, a Nordkapp wydawał się być w zasiegu wzroku. Tak więc ustanowiliśmy nowy cel – Przylądek Północny.

Lofoty mogą nie wydawać się dużym powierzchniowo miejscem. Ten archipelag ciągnie się na długość 112 km, ale jest to skupisko tak wielu zapierających dech cudów natury, że warto wybrać się w ten rejon z dużym zapasem czasu. My powoli ruszaliśmy dalej, mając w głowie i pamięci miejsca, które kiedyś będziemy chcieli ponownie bez pośpiechu odwiedzić.

Na szerokości miasteczka Henningsvær, stalowa mgła owijała jakby selektywnie wybrane przez nią samą obszary. Płynność z jaką ujawniały i z powrotem zakrywały się widoczne przestrzenie, sprawiała wrażenie odrealnienia, snu. Na pewno temu magicznemu poczuciu towarzyszyła też normalna, ludzka senność. Namiot rozbiliśmy na półce skalnej, skąd mieliśmy przepiękny widok na morze i co chwilę wyłaniajace się światła miasteczka rybackiego.

Na Lofotach jakby nieziemska siła zbliża do siebie wodę, góry i niebo. Wszsytko wydaje się być bliżej siebie niż gdziekolwiek indziej. Obłoki nachodzą na skalne ściany i topią się razem z nimi w tafli płynnego lustra w kolorze sklepienia. Wszystko spokojnie wiruje i morfuje. Wspaniale jest być w środku tego wiru i doświadczać piękna natury na własnej skórze.

Czas na Lofotach minął tak szybko, że ani się obejrzeliśmy i już wylądowaliśmy w Andenes, gdzie odwiedziliśmy centrum kosmiczne – Spaceship Aurora, w którym mogliśmy wcielić się w prawdziwych astronautów. Dalej promem udaliśmy się na Wyspę Senja, która bardzo pozytywnie nas zaskoczyła, i od której zaczniemy kolejną część relacji – Norwegia 2021 – Rozdział III

Na koniec tego rozdziału zapraszamy do obejrzenia krótkiej kompilacji wideo z podróży.

Post Norwegia 2021 – Rozdział II pojawił się na AdvAnywhere.

Każdą wyprawę w mniejszym lub większym stopniu trzeba przygotować. Czasami skraca się to jedynie do decyzji o tym co spakować przed wyjazdem, a czasami trzeba starannie zaplanować trasę, z dużym wyprzedzeniem.

Pierwotnie nasz plan zakładał objechanie Bałtyku dookoła, ale potencjalne komplikacje na granicach z powodu pandemii zdecydowanie pokrzyżowały nam plany. Na liście rzeczy do zwiedzenia mocno dominowała Norwegia, dlatego zdecydowaliśmy, że czas potrzebny na przejazd wschodniej części wybrzeża morza Bałtyckiego wykorzystamy zwiedzając bezdroża zachodniej i północnej część Półwyspu Skandynawskiego.

W naszym przypadku brak sztywnych reguł daje swobodę w doświadczaniu spontanicznych przygód, dlatego nie poświęcaliśmy zanadto dużo czasu na planowanie trasy. Norwegia przez większość czasu była zamknięta dla ruchu turystycznego, więc śledziliśmy informacje i codziennie sprawdzaliśmy czy turyści już mogą wjeżdżać. Przygotowaliśmy listę miejsc, które chcielibyśmy zobaczyć, około tydzień przed wyjazdem kupiliśmy bilety na prom do Szwecji (Karlskrona) i kilka dni później ruszyliśmy w miesięczną wyprawę po Norwegii.

Tenere przeszła kilka modyfikacji i dostała garść akcesoriów niezbędnych do dalekiej podróży; szczególnie, że ten jednocylindrowy motocykl miał nas przewieźć z niemałym bagażem. O modyfikacjach możecie przeczytać tutaj: Moje modyfikacje i akcesoria do XT660ZA.

O mały włos a byśmy się nie spakowali

Podczas wyjazdu chcieliśmy być możliwie niezależni w kwestiach noclegu i żywności.

Żeby wszystko się ładnie zmieściło, oprócz sakw bocznych potrzebowaliśmy dodatkowy rollbag na namiot, śpiwory i inne kampingowe rzeczy. Niestety okazało się, że wybrana przez nas Kriega US-40 utknęła na odprawie celnej. Dziesiątki rozmów telefonicznych i załatwień, ale udało się! Torba dotarła do nas dosłownie w ostatnim momencie.

Ostatecznie torba sprawdziła się doskonale, a jej recenzję możecie przeczytać tutaj: Kriega US-40 Rackpack – recenzja.

Spakowaliśmy nasz namiot Lone Rider, śpiwory, zestawy kuchenne i trochę ubrań – tutaj największe wyzwanie: co ze sobą zabrać do Norwegii, skoro pogoda może zmieniać się drastycznie co kilka kilometrów! Musieliśmy być przygotowani na wszystko. Na południu temperatury potrafiły być ponad 25°C, a na północy w górach nieraz spaliśmy w namiocie gdzie temperatura spadała do 3°C.

W piątek po pracy próba generalna pakowania i… skoro już wszystko spakowane to czemu by nie wyruszyć już dzień wcześniej?! Tak też zrobiliśmy, zyskując jeszcze trochę dodatkowego czasu na pobyt w Gdańsku, gdzie spotkaliśmy się z naszymi przyjaciółmi.

Lipiec 2021. Przy wjeździe na prom w Gdyni, pani w okienku poprosiła tylko o paszporty i numer rezerwacji, nie była zainteresowana ani paszportem covidowym ani negatywnym wynikiem testu. W Karlskronie nie uświadczyliśmy ani pół osoby, która sprawdzałaby jakiekolwiek dokumenty, podobnie na granicy między Szwecją a Norwegią (my granicę przekraczaliśmy w Svinesund). Dokładnie tak samo było w drugą stronę – jedynie przy wjeździe na prom poproszono nas o dokument tożsamości i numer rezerwacji.

Wybraliśmy rejs nocny, ze spaniem w kabinie. Wydawałoby się to oczywiste, że skoro nocny to i z kabiną, ale przy kupowaniu biletów okazało się, że u niektórych przewoźników mogą być one niedostępne. Natomiast StenaLine, którą płynęliśmy w obie strony, ma dla pasażerów obowiązkowe do wykupienia kabiny. Swoją drogą, był to nasz ostatni łóżkowy nocleg w lipcu. Przez następne dwa tygodnie cieszyliśmy się namiotowym wypoczynkiem.

Dopiero uczucie oderwania się od lądu sprawiło, że poczuliśmy jak wspaniała przygoda czeka na nas w najbliższym czasie.

Nie mieliśmy gdzie spać

Rano przypłynęliśmy do Karlskrony, skąd ruszyliśmy w stronę granicy norweskiej. Chcieliśmy się tam znaleźć jeszcze tego samego dnia. Ponad 500km minęło dość szybko i już wieczorem mogliśmy rozpocząć poszukiwania spontanicznego noclegu. Jak się okazuje, było to najtrudniejsze poszukiwanie noclegu podczas całej wyprawy. Południowa część Norwegii jest dość mocno rozbudowana i na dziki nocleg raczej nie ma co liczyć. Pomimo bardzo dużego ograniczenia ilości turystów i tak wszystkie pola kempingowe w tym rejonie były wypełnione.

Robiło się już późno (ale nie ciemno), a my od trzech godzin nie mogliśmy znaleźć miejsca na rozbicie namiotu. W końcu ktoś polecił nam nowe pole namiotowe, które niedawno się otwarło. Znalazło się miejsce, a właścicielem okazał się również Polak.

Najlepsze trasy znają lokalsi

Żeby wiedzieć w ogóle, w którą stronę się kierować postanowiliśmy, że najważniejszym miejscem do odwiedzenia są Lofoty, a trasa do nich będzie powstawała dynamicznie z dnia na dzień.

Podczas przeprawy promowej nawiązaliśmy kontakt z dwójką tutejszych, doświadczonych motocyklistów, którzy ochoczo pokazali nam najbardziej widokowe i kręte trasy, którymi warto udać się na Lofoty. Nie wszystkie widokowe trasy są oczywiste dla turystów. Te najbardziej oczywiste są często przeludnione i nie oddają w pełni klimatu, którego chciałoby się doświadczyć.

Hytty i leśne klimaty, których nie przyszło nam w pełni poznać

Mimo, że zachęcają swoim klimatem to straszą ceną (przynajmniej nas). Najtańsze noclegi w takich hytach są bliskie kosztom 4-gwiazdkowego noclegu w Polsce. I mimo wszystko jest to najtańsza forma noclegu w Norwegii. Niestety nasz budżet nie przewidywał noclegów innych niż te w namiocie. W klimacie leśnych trolli, otoczeni hyttami, raczyliśmy się jedynie przekąskami.

W całej Norwegii oprócz takich komercyjnych hytt, jest też całe mnóstwo hytt ogólnodostępnych, bezpłatnych. Te jednak znajdują się zazwyczaj przy ścieżkach pieszych w lasach, więc również ich nie było nam dane doświadczyć.

Architektura norweska cieszyła nasze oczy ilekroć ją mijaliśmy. Osobną kolekcję najciekawszych zdjęć domków przygotowaliśmy w foto kolekcji – Życie w Norwegii.

Prawo wszystkich ludzi

Jadąc dalej na północ naszym oczom zaczęły się pokazywać coraz bardziej dzikie i piękne rejony. Od pewnego momentu miejsc, w których chciałoby się rozbić namiot jest tak dużo, że nie sposób wybrać tego najbardziej widokowego. I tak jechaliśmy i jechaliśmy, licząc że nastanie zmrok i zmusi nas do wyboru miejsca.

W Norwegii obowiązuje Allemansrätten (szw. prawo wszystkich ludzi), które między innymi zezwala na rozbicie namiotu w dowolnym miejscu, oczywiście pod warunkiem poszanowania natury. Ku naszemu zdziwieniu okazało się, że jednodniowy nocleg w namiocie jest dozwolony nawet na terenach prywatnych pod warunkiem, że ich obecność nie przeszkadza i nie narusza prywatności właściciela terenu. W przypadku chęci dłuższego noclegu należy otrzymać zgodę od właściciela terenu. Biwakować można co najmniej 150 metrów od najbliższego domostwa lub miejsca zakwaterowania.

Troll pokazał nam język a raczej środkowy palec

Uwielbiamy chodzić po górach i od początku wiedzieliśmy, że sporo czasu spędzimy na górskich wędrówkach. Pierwszym celem miał być bardzo popularny Język Trolla. U podnóża podejścia nie dogadaliśmy się niestety z parkingowym chłopcem, który przekonał nas, że jeśli się podjedzie busem to do przejścia zostanie 1km. W rzeczywistości było to 10km, których pomimo chęci nie mogliśmy pokonać tamtego dnia. Pogoda mocno się popsuła, a my nie byliśmy przygotowani na wędrówkę w deszczu. Przeszliśmy więc kilka kilometrów i szybko, już w przeciwdeszczowych ubraniach motocyklowych, uciekaliśmy naszym jednośladem przed deszczowym frontem.

Następny dzień był już bardzo słoneczny, ale trzeba było ruszać dalej. Język Trolla został przerzucony do kolejnej wizyty w Norwegii.

Nocleg nad tunelem Lærdal – najdłuższym tunelem drogowym świata

Kiedy większość podróżujacych skupiona jest na ponad 24-kilometrowym tunelu, my postanowiliśmy wjechać na szczyt góry, przez którą owy tunel przechodzi i tam właśnie rozbić obóz. Ostatecznie tunelem i tak przejechaliśmy następnego dnia, a drugi raz podczas drogi powrotnej. Zanim jednak rozbiliśmy obóz, udaliśmy się podziwiać późny zachód słońca w otoczeniu zapierających dech w piersi fjordów Aurlandsfjord, widocznych z platformy widokowej Stegastein.

Tamtego wieczoru zostalismy wynagrodzeni przez los. Mieliśmy okazję zaobserwować bardzo rzadko występujące zjawisko zwane obłokami srebrzystymi. Te piękne i wyjątkowe chmury są najwyższymi chmurami obserwowanymi z Ziemi bowiem znajdują się na wysokości 75-85km ponad powierzchnią! Występują tylko na odpowiedniej wysokości geograficznej (50-70 stopni po obu stronach równika), latem kiedy słońce znajduje się 6-16 stopni poniżej horyzontu.

Przygoda dopiero się rozkręcała, ale więcej w kolejnej części – Norwegia 2021 – Rozdział II

Zapraszamy też do przeglądania fotogalerii, gdzie jest dużo więcej zdjęć z tej i innych wypraw.

Post Norwegia 2021 – Rozdział I pojawił się na AdvAnywhere.

Przygotowany do samotnej podróży po bezdrożach postanowiłem wyjechać, raz jeszcze ograniczając wszelakie kontakty z ludźmi. Motocykl i namiot to wszystko czego mi potrzeba, aby nie narażając niczyjego zdrowia móc podróżować i podziwiać piękno natury.

Plan jest prosty, lecz poniekąd narzucony przez pandemię. Rano wyjazd z Polski, wieczorem nocleg na Chorwacji. Tym razem bez postoju innego niż na stacji benzynowej i to nawet nie na dowolnej. Ale o tym w dalszej części.

Na dzień wyjazdu (17.05.2021) pobyt na Słowacji ogranicza się jedynie do 8 godzinnego tranzytu. Węgry natomiast trzeba opuścić do 24 godzin oraz poruszać się wyłącznie po wyznaczonych autostradach. Oprócz tego dozwolony jest postój jedynie na wyznaczonych stacjach benzynowych. Na granicy węgierskiej otrzymałem mapkę z zaznaczonymi dozwolonymi drogami oraz stacjami. Oczywiście były to autostrady płatne i stacje państwowe benzynowe.

Na granicy chorwackiej wymagane było zaświadczenie o negatywnym teście na Covid, wykonanym nie później niż 48 godzin przed przekroczeniem granicy. Na przejściu granicznym poszło sprawnie, po północy rozkładałem już namiot.

Pierwszym celem na Chorwacji, jeszcze przed trasą TET, był abstrakcyjny Pomnik Powstania Ludu Banioviny i Kordunu. Nie będę nakreślał tła historycznego, zainteresowanych odsyłam do Wikipedii i innych rzetelnych źródeł.

Trasa TET zmieniła się względem zeszłego roku. Stara trasa jest nieprzejezdna i prowadzi obecnie przez park narodowy, ale to tylko bardziej budziło we mnie chęć odkrycia nieznanego. Zanim jednak dotarłem do początkowego punktu, czekała mnie jeszcze seria krętych dróg asfaltowych i kilka odcinków terenowych.

W końcu doczekałem się upragnionych widoków. Czerwone skały, morze i góry.

Trasa zaczęła się od wyjazdu na półkę skalną a następnie prowadziła przez świetnej jakości leśne szutry.

Dość szybko pojawił się podobno najtrudniejszy odcinek nowego TETa. Mocno błotnisty teren, który po intensywnych opadach faktycznie może stanowić wyzwanie dla ciężkich motocykli z bagażem. O ironio!

Na szczęście nasz polski TET, który pokonywaliśmy raz z Pawłem, a raz z Przemkiem z enjoyenduropitbike przygotował mnie wystarczająco do tego odcinka. Dużą zasługę miały tutaj moje ulubione terenowe opony Mitas E-09 w wersji Dakar oraz E-13 Rally Star. Ta druga to moje nowe odkrycie, o którym można przeczytać w krótkiej recenzji.

Mówi się, że błoto zaklei każdą oponę i każda staje się tak samo śliska. Nie do końca się z tym zgadzam. Chorwackie błoto kryje pod sobą kamienie i skały, które kostka jest w stanie wykorzystać jako punkty zaczepienia dla opony.

Tereny leśne na Chorwacji są wciąż mocno zaminowane. Tak, dobrze przeczytaliście. Zaminowane. Są tereny, gdzie poruszać się wolno jedynie po ścieżkach, a wejście głębiej w las może się bardzo źle skończyć. Znowu zainteresowanych odsyłam do Wikipedii o wojnie z lat 90.

Im dalej od wybrzeża tym częściej przy drogach są znaki z ostrzeżeniem o minach i nie należy ich lekceważyć.

Wspaniały dzień jazdy i fotografowania pejzaży dobiegł końca. Aż trudno uwierzyć, że wszystkie te piękne widoki udało się zobaczyć tylko w jeden dzień. Chorwacki TET jest świetny szczególnie dla początkujących podróżników z wielu powodów. Oprócz tego, że zdecydowanie większość trasy jest relatywnie prosta, to w przypadku chęci znalezienia noclegu czy sklepu nie trzeba się nad wyraz wysilać. Do samego wybrzeża można zjechać, w krótkim czasie. A tam już łatwo znaleźć nocleg na przykład na polu namiotowym.

Dalej podążałem na południe. Kamieni na szlaku przybywało jak objętości rtęci na słupku termometru, co akurat mi odpowiada.

Chociaż jechało się płynnie, to ciężko było nie zatrzymać się co chwilę na zrobienie zdjęcia. Co pięć minut pojawiały się krajobrazy lepsze od poprzednich, ale gdyby chciało się je wszystkie sfotografować to trasa zamiast 2-3 dni zajęłaby 10! A ja miałem jeszcze tyle miejsc do zobaczenia!

Trasę TET zakończyłem na wysokości miasta Zadar.

Stamtąd, znanymi mi już drogami, zwiedzałem okoliczne atrakcje i kierowałem się do mojego ulubionego miasta – Makarska. Jak co roku rozbiłem kilkudniowy obóz na polu namiotowym. W okolicy jest wiele świetnych miejsc, które nadają się idealnie na jednodniowe wycieczki.

Warto zobaczyć Niebieskie Jezioro oraz Czerwone Jezioro, ale przede wszystkim Park Narodowy Biokovo i jego najwyższy punkt – Górę Świętego Jerzego (Sveti Jure).

W drodze powrotnej zderzyłem się z frontem. Zamiast uciekać i szukać schronienia, ubrałem się w przeciwdeszczówkę Rev’it! i ruszyłem w stronę frontu. Zabawa w łowcę burz była świetna a klimat panujący nad kaskiem niepowtarzalny. Jeszcze bardziej utwierdziłem się w przekonaniu, że dzięki motocyklowi można być bliżej wspaniałej natury.

Ostatnim punktem wyprawy była wyspa Krk. Jak zawsze, na drodze poznałem wiele interesujących osób i podróżników, których serdecznie pozdrawiam!

Post TET Chorwacja 2021 – jazda podczas pandemii pojawił się na AdvAnywhere.

Post Jordania pojawił się na AdvAnywhere.